Na wieczną rzeczy pamiątkę. Co się sprowadza ku
pomnożeniu czci świętych, w których wielki jest Bóg nasz,
chętnie się zawsze ku temu skłaniamy; zwłaszcza,
gdy królów pobożnych i innych wiernych Chrystusa gorące śluby
tej się domagają łaski, lub też skądinąd wedle
Boga widzimy, iż to zbawienną byłoby rzeczą.
Przetoż powolni prośbom Najmilszego w Chrystusie
Syna Naszego, Najjaśniejszego Polski i
Szwecji Króla Zygmunta (III), Nam w tej sprawie pokornie
złożonym, i na żądanie (ex veto) Wielebnych Braci Naszych,
Świętego Rzymskiego Kościoła Kardynałów, do spraw obrzędów
świętych i ceremonii kościelnych szczególnie wyznaczonych,
ażeby w całym Królestwie Polskim i Wielkim Księstwie Litewskim,
jak też we wszystkich im podwładnych ziemiach,
dzień uroczysty św. Kazimierza Wyznawcy, królewskiego
ze krwi Jagiełłów polskich potomka,
który jeszcze przez świętej pamięci Leona X Papieża,
Poprzednika Naszego, w poczet świętych był policzony,
mógł być wielbionym i czczonym od całego, jak świeckiego
tak też i zakonnego kleru już prywatnie,
już publicznie w kościoła w obrządkiem podwójnym
(sub Ritu duplici), wedle porządku Brewiarza Rzymskiego z włączeniem,
w miejscach właściwych niżej wypisanych "Oracji i lekcji
właściwych", które ciż sami Kardynałowie Kongregacji
obrzędów świętych przejrzeli i zatwierdzili. Powagą Apostolską,
niniejszym pismem nadajem i dozwalamy,
bezwzględnie na wszelkie inne przeciwne ustawy, zarządzenia
Apostolskie, jak np. że dzień tej uroczystości
nie jest wpisany do Kalendarza i Brewiarza Rzymskiego
i dalsze temu podobne.
(Tu następuje porządek oficjum
Św. Kazimierza).
Dan w Rzymie u św. Marka pod pieczęcią Rybaka dnia 7 listopada roku pańskiego 1602,
papiestwa naszego roku jedenastego.