ŚWIĘTY PIOTR APOSTOŁ
SHIMON
Pierwszy Papież
łac. Petrus, gr. Petros lub Kefas aram. Kefa, cerkiewnosłowiański Pietr
Urodzony w pierwszym roku naszej ery w Betsaidzie nad jez. Genezaret
Piotr Apostoł, Szymon Piotr, syn Jony, uważany przez
Kościół katolicki za pierwszego papieża.
Męczennik chrześcijański, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.
Jest wymieniany w Modlitwie Eucharystycznej Kanonu rzymskiego.
Piotr wraz z bratem Andrzejem oraz synami Zebedeusza Janem i Jakubem pozostawili zawód rybaka i zostali uczniami Jezusa. Towarzyszył Jezusowi na górze Tabor wraz z Janem i Jakubem, gdzie byli świadkami Przemienienia Pańskiego. Ochrzcił pierwszych pogan setnika rzymskiego Korneliusza wraz z rodziną w Cezarei. Pierwszy biskup Rzymu - Pierwszy Papież.
Zginął śmiercią męczeńską, ukrzyżowany na własną prośbę, głową w dół, 29 czerwca 67 roku, bo uważał że jest niegodzien być ukrzyżowany, jak Jezus Chrystus. Ciało Św. Piotra wykupił uczeń, Marcelus senator rzymski i pochował w grobowcu nad którym wybudowano Bazylikę Świętego Piotra w Watykanie.
Od Linusa 68 - 79 do Benedykta XV 3.6.IX.1914 - 22.I.1922
Pius XI
Ambrogio Damiano Achille Ratti
259 Papież Pierwszy Suweren
Ambrogio Damiano Achille Ratti, przyszły papież Pius XI, urodził się 31 maja 1857 roku w Desio (Mediolan) jako czwarte dziecko Francesca – dyrektora lokalnej przędzalni jedwabiu Pietro Contiego di Pusiano, której był właścicielem pod koniec 1863 roku – i Teresy Galli.
Wykształcony jako dziecko przez szkolnego kapelana Don Giuseppe Volontieriego, który w imieniu Zgromadzenia Miłosierdzia w Desio otworzył roczne kursy w swoim domu, uczęszczał do pierwszej klasy szkoły podstawowej od 1863 do 1866 roku w pobliskiej wiosce Seregno z nauczycielką Marią Cantù, znaną jako Marzellina, podobnie jak Achille Locatelli, którego Pius XI wyniósł do godności kardynalskiej na swoim pierwszym konsystorzu w 1922 roku. Jako gość swojego wuja Don Damiana Rattiego, proboszcza Asso, uczęszczał do trzeciej klasy szkoły podstawowej z nauczycielem Eugenio Priną w roku szkolnym 1866-1867. Ojciec Francesco, po sprzedaży przędzalni wiosną 1867 roku braciom Bozzotti z Mediolanu, przeprowadził się do Mediolanu, do Vicolo del Cantoncello w Contrada del Bottonuto, niedaleko Porta Romana, gdzie wraz z żoną Teresą i trzema pracownikami prowadził hotel. 5 listopada 1867 roku Achille wstąpił do seminarium San Pietro Martire w Seveso.
Od roku szkolnego 1875-1876, uczęszczał do Wyższego Seminarium Duchownego w Mediolanie przez pierwsze trzy lata teologii, a przez ostatni (1878-1879) do Seminarium San Pietro Martire in Seveso, gdzie nauczał w czwartym roku w Collegio S. Martino, przeniesionym tam z Mozzate.
20 grudnia 1879 roku, w wieku dwudziestu dwóch i pół roku, przyjął święcenia kapłańskie w bazylice św. Jana na Lateranie.
Rok 1882. 13 marca uzyskał stopień doktora teologii na Papieskim Wydziale Uniwersytetu La Sapienza; 9 czerwca tego samego roku uzyskał stopień doktora prawa kanonicznego na Uniwersytecie Gregoriańskim; a 23 czerwca uzyskał stopień doktora filozofii na Papieskiej Akademii św. Tomasza.
Wezwany do Rzymu w lutym 1912 r. przez papieża Piusa X na stanowisko wiceprefekta Biblioteki Watykańskiej, został jej prefektem 1 września 1914 r.
W maju 1918 roku papież Benedykt XV, widząc w nim właściwą osobę, wysłał go do Polski i na Litwę, mianując Wizytatorem Apostolskim. Gdy rząd polski nawiązał stosunki dyplomatyczne ze Stolicą Apostolską, 3 lipca 1919 roku Wizytator Apostolski Achille Ratti został zatwierdzony jako przedstawiciel władzy papieskiej z tytułem nuncjusza apostolskiego, a 28 października tego samego roku przyjął sakrę arcybiskupią w katedrze św. Jana w Warszawie, w obecności Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
W sierpniu 1920 roku Polska została zaatakowana przez wojska bolszewickie. Wszyscy dyplomaci uciekli, ale nuncjusz Achille Ratti pozostał na swoim stanowisku, oświadczając ojcu P. Theisslingowi, generałowi dominikanów, który przebywał wówczas w Warszawie: „ Zdaję sobie sprawę z powagi sytuacji, ale dziś rano, odprawiając Mszę Świętą, ofiarowałem swoje życie Bogu. Jestem księdzem w każdych okolicznościach ”. Później, zgodnie z nakazem Benedykta XV, pod koniec roku opuścił Polskę i wrócił do Włoch, aby objąć urząd arcybiskupa Mediolanu i otrzymać nominację kardynalską z tytułem prezbiteratu San Martino ai Monti.
Po śmierci Benedykta XV (22 stycznia 1922 r.) konklawe zwołano 2 lutego, w którym uczestniczyło 53 kardynałów. Cztery dni później, w czternastym głosowaniu, Achille Ratti został wybrany papieżem 42 głosami (o sześć więcej niż wymagane kworum). Przyjął imię Pius XI i w geście dezorganizacji udzielił tradycyjnego błogosławieństwa „ Urbi et Orbi ” z zewnętrznej loggii Bazyliki św. Piotra, która pozostawała zamknięta od czasu przejęcia Watykanu przez Królestwo Włoch w 1870 roku. Wierni zgromadzeni na placu wiwatowali, krzycząc: „ Niech żyje Pius XI! Niech żyją Włochy !”. Był to epizod, który powinien zostać odnotowany wśród tych, które doprowadzą do rozwiązania „ kwestii rzymskiej ”.
11 lutego 1929 roku zostanie podpisany traktat, na mocy którego Stolica Apostolska „ uznaje Królestwo Włoch pod panowaniem dynastii dynastii sabaudzkiej z Rzymem jako stolicą państwa włoskiego ”, a w zamian „ Włochy uznają Państwo Watykańskie pod zwierzchnictwem Najwyższego Papieża ”.
Na poziomie ściśle religijnym i doktrynalnym należy pamiętać – oprócz obchodów ku czci wielkich świętych, takich jak św. Franciszek Salezy, św. Tomasz z Akwinu, św. Jozafat, św. Franciszek z Asyżu i św. Augustyn – o czterech encyklikach, które biskup Angelo Giuseppe Roncalli, przyszły papież Jan XXIII, określił mianem „ wspaniałych kolumn ”.
Lata pontyfikatu papieża Rattiego były intensywnie naznaczone dwiema brutalnymi ideologiami politycznymi, przyjętymi i wspieranymi przez potężne państwa: narodowym socjalizmem hitlerowskich Niemiec i komunizmem stalinowskiego Związku Radzieckiego. W 1937 roku, gdy wszelkie granice dyplomatycznej wytrzymałości zostały przekroczone, Pius XI interweniował dwiema stanowczymi encyklikami: 14 marca „Mit brennender Sorge” (Z żywym niepokojem) przeciwko nazistowskiej Rzeszy oraz 19 marca „Divini Redemptoris” przeciwko ateistycznemu komunizmowi dominującemu w Rosji. Bezwarunkowo potępiając niemiecki neopoganizm, papież oświadczył: „ Nigdy nie przestaniemy, nawet w przyszłości, szczerze upominać odpowiedzialnych władz za bezprawność dotychczasowych brutalnych działań i za ich obowiązek umożliwienia swobodnego wyrażania woli ”. Podobnie Papież stanowczo wypowiada się przeciwko ateistycznemu materializmowi: „ Tam, gdzie komunizm zdołał się zakorzenić i zdominować – i tu myślimy z wyjątkową ojcowską miłością o narodach Rosji i Meksyku – tam wszelkimi sposobami dążył do zniszczenia (i otwarcie to głosi) cywilizacji i religii chrześcijańskiej u samych podstaw, wymazując wszelkie wspomnienie o nich z serc ludzi, zwłaszcza młodych. Biskupi i księża byli wyganiani, skazywani na roboty przymusowe, rozstrzeliwani i zabijani w nieludzki sposób; zwykli świeccy, za obronę religii, byli podejrzewani, nękani, prześladowani i ciągani po więzieniach i sądach ”.
Pius XI, kapłan w najszerszym tego słowa znaczeniu, troszczył się o rozwój działalności misyjnej, konsekrując sześciu chińskich biskupów w Bazylice św. Piotra 28 października 1926 r.
Papież Ratti otrzymał szczególne uznanie ze strony świata komunikacji społecznej. 12 lutego 1931 roku, w dziewiątą rocznicę swojej koronacji, której dokonał Guglielmo Marconi, zainaugurował potężną stację Radia Watykańskiego, nadając w języku łacińskim orędzie „ Qui arcano Dei”
Papież Achilles Ratti, który poważnie zachorował w styczniu 1939 roku, zmarł 10 lutego, w przeddzień siedemnastej rocznicy swojego pontyfikatu. Jego szczątki spoczywają w Grotach Watykańskich, obok grobów Benedykta XV i Piusa X.
Pius XII
Eugenio Maria Giuseppe Giovanni Pacelli
260 Papież
Papierz od 2 marca 1939 do 9 października 1958 roku. Zawołanie papieskie: Opus iustitiae pax Pokój dziełem sprawiedliwości
Eugenio Maria Giuseppe Pacelli, przyszły papież Pius XII, urodził się w Rzymie 2 marca 1876 roku jako syn Virginii Graziosi i Filippa Pacellego. Studia teologiczne podjął na Uniwersytecie Gregoriańskim w Papieskim Ateneum Seminarium Rzymskiego, które ukończył z wyróżnieniem.
Święcenia kapłańskie przyjął 2 kwietnia 1899 roku, i podjął pracę w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej a następnie został zatrudniony w Kongregacji ds. Nadzwyczajnych Spraw Kościelnych jako urzędnik.
W roku 1917 w czasie trwania I wojny światowej, został mianowany arcybiskupem tytularnym Sardes (Anatolia) i nuncjuszem apostolskim w Monachium, gdzie poświęcił się pomaganiu więźniom i ludności niemieckiej wyczerpanej wojną.
W 1920 roku po ustanowieniu dekretem Zgromadzenia Weimarskiego, Republiki Niemieckiej, został mianowany nuncjuszem. Pełniąc tę funkcję, doprowadził do zawarcia porozumień między Stolicą Apostolską a Bawarią w 1925 roku i Prusami w roku 1929.
16 grudnia 1929 roku został kreowany na kardynała przez Piusa XI i wezwany do Rzymu, 7 lutego 1930 roku Ojciec Święty Pius XI mianował go Sekretarzem Stanu jako następcę kardynała Gasparriego. Kardynał Pacelli interweniował jako Legat Papieski na Kongresach Eucharystycznych w Buenos Aires 1934 roku i Budapeszcie 1938 roku, na uroczystościach w Lourdes w roku 1935 i Lisieux 1937 roku. Oraz podczas różnych misji specjalnych, spośród których warto wspomnieć tę z 1936 roku do Stanów Zjednoczonych, gdzie prowadził rozmowy z prezydentem Rooseveltem.
Po śmierci Piusa XI 10 lutego 1939 roku, 1 marca rozpoczęło się konklawe, które następnego dnia wybrało nowego papieża: Piusa XII. Imię to wybrał Eugenio Pacelli, rozpoczynając w ten sposób swój długi pontyfikat (19 lat, od 1939 do 1958 roku), jeden z najtrudniejszych i najbardziej dramatycznych spośród wielu pontyfikatów, jakie Kościół pamiętał przez dwa tysiąclecia.
Środki komunikacji społecznej, którymi dysponuje, są nieliczne. Tradycyjne, a mianowicie pisma wykorzystywane w encyklikach, listach i bullach papieskich, z trudem przezwyciężają cenzurę i granice państw w stanie wojny. Z dobrą intuicją Papież (podążając za przykładem zainaugurowanym przez Piusa XI 12 lutego 1931 roku Orędziem Radiowym Qui arcano Dei, skierowanym za pośrednictwem Radia Watykańskiego do całej ludzkości), z godną pochwały częstotliwością posługuje się medium, jakie udostępniła nowa technologia. Wyemitował blisko 200 Orędzi Radiowych, w tym orędzia bożonarodzeniowe, na całym świecie w różnych językach: po łacinie, hiszpańskim, francuskim, włoskim, angielskim, niemieckim i portugalskim. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że trudne zadanie Piusa XII, oprócz wyżej wymienionych tekstów ustnych, obejmowało również sporządzanie wymagających dokumentów pisemnych, takich jak encykliki (41!), listy, briefy, motu proprio i bulle, to wyraźnie widać, jak wiele lat poświęcił on intensywnej działalności.
W istocie Europa wydaje się podzielona na dwie części: narodziła się „ zimna wojna ”, którą papież Pacelli tak trafnie opisał w swoim orędziu „Ecce ego declinabo” z 24 grudnia 1954 roku: „ Powszechnie uważa się, że głównym fundamentem obecnego stanu względnego spokoju jest strach. Każda z grup, na które podzielona jest rodzina ludzka, toleruje istnienie drugiej, ponieważ nie chce sama zginąć. Unikając w ten sposób fatalnego ryzyka, obie grupy nie współistnieją, lecz współistnieją. Nie jest to stan wojny, ale też nie jest to pokój: to zimny spokój ”. Jest to milczące porozumienie, w którym komunizm ma również określone obowiązki, jak Papież wyraźnie oświadczył w swoim orędziu radiowym na Boże Narodzenie Col cuore aperto z 1955 r.: „ Odrzucamy komunizm jako system społeczny na mocy doktryny chrześcijańskiej i musimy szczególnie potwierdzić podstawy prawa naturalnego ”. Papież kontynuuje, że komunizmu nie można też uważać za konieczny etap w biegu historii, a zatem akceptować go niemal tak, jak go poleciła Opatrzność.
Otwarty na problemy uniwersalne, zaraz po zakończeniu II wojny światowej, 18 lutego 1946 r., mianował trzydziestu dwóch kardynałów ze wszystkich stron świata (w tym z Chin), mając na celu ukazanie „ nadprzyrodzonego charakteru Kościoła i jego powszechnej jedności”.
Będąc wielkim czcicielem Matki Bożej, w Roku Świętym, w Konstytucji Apostolskiej Munificentissimus Deus z 1 listopada 1950 r. uznał za dogmat wiary, że Najświętsza Maryja Panna, Matka Boża, została wzięta z ciałem i duszą do nieba.
Pomimo słabego zdrowia, wykonywał swoją pracę z wielkim zaangażowaniem i absolutną hojnością. Zmarł w Castel Gandolfo 9 października 1958 roku, po dziewięciu godzinach agonii. Jego szczątki przeniesiono do Bazyliki św. Piotra w Rzymie i pochowano w Grotach Watykańskich.
JAN XXIII
Angelo Giuseppe Roncalli
261 Papież
Przyszły Ojciec Święty Jan XXIII urodził się w Sotto il Monte w diecezji i na terenie prowincji Bergamo 25 listopada 1881 roku. Został ochrzczony tego samego dnia. Był czwartym spośród trzynaściorga dzieci. W parafii, pod kierunkiem wybitnego kapłana, ks. Francesco Rebuzzini otrzymał trwałe znamię kościelne, które go następnie podtrzymywało w trudnościach i pobudzało w podejmowanych przedsięwzięciach apostolskich.
Pierwszą Komunię św. i bierzmowanie przyjął w 1889 r., w 1892 roku wstąpił do niższego seminarium duchownego w Bergamo, gdzie z uwagi na studia klasyczne i filozoficzne pozostał do drugiego roku teologii. 1 marca 1896 r. ojciec duchowny Seminarium w Begramo, ks. Luigi Isacchi przyjął go do III Zakonu św. Franciszka, w którym śluby posłuszeństwa regule złożył 23 maja 1897 roku.
Od 1901 do 1905 roku był alumnem Papieskiego Seminarium Rzymskiego, uzyskawszy stypendium diecezji Bergamo, dla kleryków, którzy na to zasługiwali. W międzyczasie przez rok odbył służbę wojskową. 10 sierpnia 1904 roku w Rzymie w kościele Santa Maria in Monte Santo na Piazza del Popolo został wyświęcony na kapłana. W 1905 roku został sekretarzem nowego biskupa Bergamo, Giacomo Radini Tedeschi. Pełnił ten urząd do 1914 roku, towarzysząc biskupowi w wizytacjach duszpasterskich,
Wraz z przystąpieniem Włoch do l wojny światowej w 1915 roku został powołany do wojska jako sierżant służb sanitarnych. Rok później został kapelanem wojskowym, służąc w szpitalach wojskowych na zapleczu oraz jako koordynator pomocy duchowej i moralnej dla żołnierzy. Po zakończeniu wojny otworzył "Dom studenta", troszcząc się o duszpasterstwo akademickie. W 1919 roku został mianowany ojcem duchownym w seminarium.
Wezwany do Rzymu w 1921 roku przez Benedykta XV jako przewodniczący dla Włoch Centralnej Rady Papieskiego Dzieła Krzewienia Wiary odwiedził wiele diecezji włoskich organizując kręgi misyjne. W 1925 roku Pius XI mianował go wizytatorem apostolskim w Bułgarii, wynosząc jednocześnie do godności tytularnego arcybiskupa Areopolis. Jako swoje motto biskupie wybrał słowa "Obedientia et Pax" (Posłuszeństwo i pokój). Po otrzymaniu sakry biskupiej 19 marca 1925 roku w Rzymie dotarł do Sofii 25 kwietnia tego roku. Mianowany następnie pierwszym delegatem apostolskim, pozostał w Bułgarii do końca 1934 roku.
27 listopada 1934 roku Papież Pius XI mianował go delegatem apostolskim w Turcji i w Grecji. A następnie 6 grudnia 1944 roku Pius XII mianował go nuncjuszem apostolskim w Paryżu.
Pobudzała go szczera pobożność, która przekształcała się codziennie w długą modlitwę i rozważanie. 12 stycznia 1953 r. został mianowany kardynałem, a 15 stycznia tego samego roku patriarchą Wenecji.
Po śmierci Piusa XII został wybrany papieżem 28 października 1958 roku i przyjął imię Jana XXIII. W okresie zaledwie pięciu lat pontyfikatu ukazał się światu jako prawdziwy obraz Dobrego Pasterza. Jego nauczanie społeczne jest zawarte w encyklikach "Mater et Magistra" (1961) i "Pacem in terris" (1963).
Zwołał Synod Rzymski, ustanowił Komisję ds. Rewizji Kodeksu Prawa Kanonicznego oraz zwołał Powszechny Sobór Watykański II. Jako biskup obecny był w diecezji rzymskiej, odwiedzając parafie i kościoły historycznego centrum i peryferii Wiecznego Miasta. Lud widział w nim promień benignitas evangelica (ewangelicznej dobroci) i nazwał go "papieżem dobroci". Wspierał go głęboki duch modlitwy. Przebijał z niego, inicjatora odnowy Kościoła, pokój człowieka zawsze ufającego Panu. Podążał zdecydowanie drogami ewangelizacji, ekumenizmu, dialogu ze wszystkimi, troszcząc się po ojcowsku, by dotrzeć do swoich braci i dzieci szczególnie udręczonych.
Zmarł wieczorem 3 czerwca 1963 roku, w przeddzień Zesłania Ducha Świętego, w duchu głębokiego powierzenia siebie Jezusowi, pragnąc Jego uścisku, otoczony zgodną modlitwą świata, zdającego się gromadzić wokół niego, aby wraz z nim oddychać miłością Ojca.
Jan XXIII został ogłoszony błogosławionym przez papieża Jana Pawła II 3 września 2000 roku na placu św. Piotra, podczas obchodów Wielkiego Jubileuszu roku 2000.
27 kwietnia 2014 r., w Niedzielę Miłosierdzia Bożego, papież Franciszek przy koncelebrze emerytowanego papieża Benedykta XVI odprawił na Placu św. Piotra mszę świętą kanonizując dwóch papieży Jana XXIII i Jana Pawła II
PAWEŁ VI
Giovanni Battista Enrico Antonio Maria Montini
262 Papież
Giovanni Battista Montini, drugi syn Giorgia i Giuditty Alghisi, urodził się 26 września 1897 roku w Concesio, małym miasteczku w regionie Brescii. Pochodził z katolickiej rodziny, bardzo aktywnej politycznie i społecznie. W latach 1903–1915 uczęszczał do szkoły podstawowej, gimnazjum i części liceum w kolegium Cesare Arici prowadzonym przez jezuitów w Brescii. W 1916 roku ukończył szkołę średnią w państwowym liceum miejskim.
Jesienią 1915 roku wstąpił do seminarium duchownego w Brescii, a cztery lata później, 29 maja 1920 roku, przyjął święcenia kapłańskie w katedrze z rąk biskupa Giacinto Gaggii. Po lecie przeniósł się do Rzymu, gdzie studiował filozofię na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim oraz literaturę na uniwersytecie państwowym, uzyskując dyplom z prawa kanonicznego w 1922 roku i prawa cywilnego w 1924 roku. W międzyczasie, po spotkaniu z Giuseppe Pizzardo, zastępcą sekretarza stanu, w październiku 1921 roku, został przydzielony do służby dyplomatycznej i przez kilka miesięcy w 1923 roku pracował jako attaché w nuncjaturze apostolskiej w Warszawie.
1 listopada 1954 roku został niespodziewanie mianowany arcybiskupem Mediolanu, który objął 6 stycznia 1955 roku. Stojąc na czele Kościoła Ambrozjańskiego, poświęcił się całkowicie pracy duszpasterskiej, zwracając szczególną uwagę na problemy związane z pracą, imigracją i przedmieściami, gdzie wspierał budowę ponad stu nowych kościołów. Od 5 do 24 listopada 1957 roku odbył szeroko zakrojoną „Misję dla Mediolanu”, podpisując znaczące „zaproszenie” skierowane „do naszych dalekich braci”.
Pierwszy kardynał, który otrzymał purpurę z rąk Jana XXIII 15 grudnia 1958 roku, uczestniczył w Soborze Watykańskim II, gdzie otwarcie poparł linię reformatorską. Po śmierci Roncallego, został wybrany papieżem 21 czerwca 1963 roku, przyjmując imię Paweł, co stanowiło wyraźne nawiązanie do apostoła ewangelizatora.
Pierwsze trzy z dziewięciu podróży, które zaprowadziły go na pięć kontynentów w czasie jego pontyfikatu, również datują się na okres Soboru (dziesięć z nich było do Włoch): w 1964 roku udał się do Ziemi Świętej , a następnie do Indii , a w 1965 roku do Nowego Jorku , gdzie wygłosił historyczne przemówienie przed Zgromadzeniem Ogólnym Narodów Zjednoczonych . W tym samym roku rozpoczął głęboki wysiłek na rzecz modyfikacji struktur centralnego rządu Kościoła, tworząc nowe organy do dialogu z niechrześcijanami i niewierzącymi, ustanawiając Synod Biskupów — który w czasie jego pontyfikatu odbył cztery zwyczajne zgromadzenia i jedno nadzwyczajne w latach 1967–1977 — i wprowadzając reformę Świętego Oficjum.
Jego pragnienie dialogu w Kościele, z różnymi wyznaniami i religiami, a także ze światem, stanowiło centralny punkt jego pierwszej encykliki, Ecclesiam Suam, z 1964 roku. Po niej ukazało się sześć kolejnych: wśród nich Populorum Progressio, opublikowana w 1967 roku, o rozwoju ludów, która odbiła się szerokim echem, oraz Humanae Vitae, opublikowana w 1968 roku, na temat metod kontroli urodzeń, która wywołała znaczne kontrowersje, nawet w wielu kręgach katolickich. Inne ważne dokumenty jego pontyfikatu to list apostolski Octogesima Adveniens, opublikowany w 1971 roku, wzywający do pluralizmu w katolickim zaangażowaniu politycznym i społecznym, oraz adhortacja apostolska Evangelii Nuntiandi, opublikowana w 1975 roku, o ewangelizacji współczesnego świata.
W 1970 roku, w bezprecedensowej decyzji, ogłosił dwie kobiety, świętą Teresę z Ávili i świętą Katarzynę ze Sieny, Doktorami Kościoła . A w 1975 roku – po nadzwyczajnym jubileuszu zakończenia Soboru Watykańskiego II, który odbył się w 1966 roku, oraz Roku Wiary obchodzonym w latach 1967-1968 z okazji 1900. rocznicy męczeństwa świętych Piotra i Pawła – ogłosił i obchodził Rok Święty.
Ostatnia faza jego pontyfikatu została dramatycznie naznaczona porwaniem i zamordowaniem jego przyjaciela Aldo Moro, w imieniu którego w kwietniu 1978 roku bezskutecznie apelował do „członków Czerwonych Brygad” o jego uwolnienie. 29 czerwca obchodził piętnastą rocznicę wyboru na papieża w Bazylice św. Piotra . Zmarł wieczorem 6 sierpnia w swojej rezydencji w Castel Gandolfo , niemal niespodziewanie, pocałym dniu spędzonym w łóżku. Po pogrzebie, który odbył się 12 sierpnia na placu św. Piotra, został pochowany w Bazylice Watykańskiej.
Proces kanonizacyjny rozpoczął się w diecezji rzymskiej 11 maja 1993 roku. 9 maja 2014 roku papież Franciszek upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do promulgowania dekretu dotyczącego cudu przypisywanego jej wstawiennictwu.
Paweł VI został ogłoszony błogosławionym 19 października 2014 roku przez papieża Franciszka.
Został kanonizowany przez papieża Franciszka na placu Świętego Piotra 14 października 2018 r .
JAN PAWEŁ I
Albino Luciani
263 Papież
Urodził się w Forno di Canale (Belluno), obecnie Canale d'Agordo, jako syn Giovanniego Lucianiego i Bortoli Tancona; tego samego dnia został ochrzczony w domu przez położną Marię Fiocco „z powodu bezpośredniego zagrożenia życia”.
19 października Ceremonii chrztu w kościele udziela współpracujący wikariusz Don Achille Ronzon.
Październik 1918 roku rozpoczyna naukę w pierwszej klasa szkoły podstawowej.
Październik 1923 rok. Młody Albino wstąpił do niższego seminarium duchownego w Feltre.
1928 Październik. Wstąpił do seminarium gregoriańskiego w Belluno.
1934 rok. Przyjmuje święcenia subdiakona.
Rok 1935 2 lutego Przyjął święcenia diakona. 7 lipca Został wyświęcony na kapłana w kościele S. Pietro w Belluno. 9 lipca Został mianowany wikariuszem w Canale d'Agordo. 18 grudnia Został przeniesiony na stanowisko wikarego do Agordo i mianowany nauczycielem religii w Instytucie Górnictwa Technicznego w Agordo.
1937 Lipiec Został mianowany wicerektorem seminarium gregoriańskiego w Belluno (1937-1947). Październik Rozpoczyna się działalność dydaktyczna.
1947 27 lutego Ukończył studia teologiczne na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, broniąc pracy magisterskiej na temat „Pochodzenie duszy ludzkiej według Antonia Rosminiego”. Listopad Został mianowany przez ks. prałata Girolamo Bortignona prokanclerzem biskupim diecezji Belluno. 16 grudnia. Został mianowany sekretarzem synodu diecezjalnego.
1948 2 lutego. Został mianowany prowincjałem generalnym diecezji Belluno. Został mianowany dyrektorem diecezjalnego biura katechetycznego.
1949 Grudzień. Opublikuj katechezę w okruchach.
1950 Marzec. Publikuje swoją rozprawę.
1954 6 lutego. Został mianowany wikariuszem generalnym diecezji Belluno.
1956 30 czerwca. Został mianowany kanonikiem katedry.
1958 15 grudnia. Papież Jan XXIII awansował go na biskupa Vittorio Veneto. 27 grudnia. W Bazylice Świętego Piotra w Rzymie papież Jan XXIII udzielił mu konsekracji biskupiej. Współkonsekratorami byli biskupi Gioacchino Muccin i Girolamo Bortignon.
1959 11 stycznia. Obejmuje władzę w diecezji Vittorio Veneto. 17 czerwca. Wzywa do wizyty duszpasterskiej.
1962 8 października - 8 grudnia. Był obecny w Rzymie na otwarciu pierwszej sesji Soboru Watykańskiego II, w tym czasie powrócił do diecezji tylko na kilka dni.
1963 28 września - 4 grudnia. Przybywa do Rzymu na drugą sesję Soboru i na kilka dni powraca do swojej diecezji.
1964 13 września - 21 listopada. Był obecny w Rzymie na trzeciej sesji Soboru i kilkakrotnie powracał do diecezji.
1965 13 września - 9 grudnia. Był obecny w Rzymie na czwartej i ostatniej sesji Soboru, powracając kilkakrotnie do diecezji.
1966 16 sierpnia - 2 września. Podróżuje do Burundi, do misji diecezjalnej Vittorio Veneto.
1969 15 grudnia. Papież Paweł VI wyniósł go na patriarchę Wenecji.
1970 1 lutego. W ratuszu otrzymuje tytuł honorowego obywatela Vittorio Veneto. 8 lutego, Oficjalnie wstępuje do Patriarchatu Weneckiego. 25 października. Rozpoczyna się wizyta duszpasterska.
1971 12-14 czerwca. Odbył podróż pasterską do Szwajcarii, wracając przez Sabaudę. 28 września - 5 listopada. Uczestniczył w II Zwyczajnym Zgromadzeniu Ogólnym Synodu Biskupów w Rzymie na temat „Kapłaństwa urzędowego i sprawiedliwości w świecie”. Do swojej diecezji powrócił w dniach 23–31 października.
1972 12-17 czerwca. Został wybrany wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Włoch i pełnił tę funkcję do 2 czerwca 1975 r. 16 września. W Wenecji odwiedził go papież Paweł VI.
1973 5 marca. Został mianowany kardynałem Świętego Kościoła Rzymskiego.
1974 27 września - 26 października. Bierze udział w Trzecim Zwyczajnym Zgromadzeniu Ogólnym Synodu Biskupów w Rzymie na temat „Ewangelizacji we współczesnym świecie”.
1975 18 maja Wyrusza w podróż duszpasterską do Niemiec. 6-21 listopada Odbył podróż duszpasterską do Brazylii; otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Stanowego Santa Maria w Rio Grande do Sul.
1976 Styczeń. Illustrious Publishes (Znane publikacje) . 10-13 września. Jako oficjalny przedstawiciel Konferencji Episkopatu Włoch wziął udział w uroczystościach upamiętniających w Splicie (Jugosławia).
1977 30 września - 29 października. Uczestniczy w IV Zwyczajnym Zgromadzeniu Ogólnym Synodu Biskupów w Rzymie na temat „Katecheza w naszych czasach”.
1978 6 sierpnia. Papież Paweł VI umiera. 10 sierpnia. Kardynał Albino Luciani wyjeżdża do Rzymu. 26 sierpnia. Drugiego dnia konklawe został wybrany na Papieża i przyjął imię Jan Paweł I. 27 sierpnia. Jan Paweł I Wygłasza swoje pierwsze orędzie radiowe „urbi et orbi”. 3 września. Uroczystość „rozpoczęcia nabożeństwa pasterskiego”. 28 września. Jan Paweł I umiera.
JAN PAWEŁ II
Karol Józef Wojtyła
264 Papież
Karol Józef Wojtyła ur. 18 maja 1920 w Wadowicach, zm. 2 kwietnia 2005 w Watykanie. Polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy krakowski (1958-1964), następnie arcybiskup metropolita krakowski (1964-1978), kardynał (1967-1978), zastępca przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski (1969-1978). 264 papież i 6 Suweren Państwa Watykańskiego od 16 października 1978 roku Jan Paweł II, święty Kościoła katolickiego.
Pierwszy Papież Polak
Poeta i poliglota, a także aktor, dramaturg i pedagog. Filozof historii, fenomenolog, mistyk i przedstawiciel personalizmu chrześcijańskiego.
Był jednym z najbardziej wpływowych przywódców XX wieku. Jego wybór na Stolicę Piotrową miał szczególny wpływ na wydarzenia w Europie Wschodniej i w Azji w latach 80-tych i 90-tych XX wieku. Przyczynił się do poprawienia relacji Kościoła katolickiego z judaizmem, islamem, z Kościołem prawosławnym oraz Wspólnotą Anglikańską.
W trakcie pontyfikatu odwiedził 129 krajów oraz wyniósł na ołtarze więcej osób, niż wszyscy jego poprzednicy w okresie poprzednich pięciu wieków.
Zmarł 2 kwietnia 2005. W ceremonii pogrzebowej uczestniczyły delegacje z ponad 150 państw, a w Polsce ogłoszona została sześciodniowa żałoba narodowa. Miesiąc po pogrzebie rozpoczął się proces beatyfikacyjny Jana Pawła II, zakończony 1 maja 2011.
27 kwietnia 2014 odbyła się wspólna kanonizacja Jana XXIII i Jana Pawła II.
Wydarzenie to przeszło do historii Kościoła z powodu ogłoszenia świętymi dwóch papieży w obecności dwóch biskupów Rzymu - urzędującego i emerytowanego.
BENEDYKT XVI
Joseph Aloisius Ratzinger
265 Papież
Joseph Aloisius Ratzinger urodził się 16 kwietnia 1927 r. o godz. 4.15, w Wielką Sobotę w Marktl w Górnej Bawarii, jako syn Josefa, wiejskiego żandarma i Marii, kucharki, pracującej w hotelach. Został ochrzczony następnego dnia w I dzień Wielkanocy przez wikariusza parafii ks. Josepha Stangla.
Joseph był trzecim dzieckiem, (Maria Ratzinger ur. 7 grudnia 1921, zm. 2 listopada 1991 roku, i Georg Ratzinger ur. 15 stycznia 1924)
29 czerwca 1951 wraz z bratem Georgem, przyjął święcenia kapłańskie w Monachium.
Arcybiskup metropolita Monachium i Freising w latach 1977-1982. W 1993 r. został podniesiony do funkcji kardynała biskupa i otrzymał stolicę biskupią Velletri-Segni. W 1998 r. został wicedziekanem, a 30 listopada 2002 r. dziekanem Kolegium Kardynalskiego i otrzymał diecezję Ostii. Kardynał 1977-2005, prefekt Kongregacji Nauki Wiary 1981-2005.
Na tym stanowisku bronił doktryny i nauczania Kościoła w następujących dziedzinach: planowanie poczęć, dialog międzyreligijny, homoseksualizm, prawne regulacje związków partnerskich. Podczas jego prefektury Kongregacja powzięła kroki mających na celu zdyscyplinowanie teologów głoszących nieortodoksyjne poglądy w Ameryce Łacińskiej w latach 80.
22 lipca 1992 wydał dokument, w którym stwierdził, iż dyskryminacja ze względu na orientację seksualną nie jest tym samym, co dyskryminacja ze względu na rasę i pochodzenie etniczne.
Dziekan Kolegium Kardynalskiego 2002-2005.
19 kwietnia 2005 w drugim dniu konklawe, po czterech głosowaniach został wybrany następcą Jana Pawła II, którego 6 lat później osobiście beatyfikował. Benedykt XVI stał się 265. papieżem. W dniu wyboru miał 78 lat i był najstarszym papieżem od czasów Klemensa XII oraz pierwszym papieżem-Niemcem od czasów Wiktora II (1055-57).
Kardynał Ratzinger miał nadzieję przed konklawe, że nie zostanie wybrany, powiedział: Podczas konklawe modliłem się do Boga, żeby mnie nie wybrano. Tym razem jednak Bóg wyraźnie mnie nie posłuchał.
28 lutego 2013 r. o godz. 20:00 czasu lokalnego w Rzymie został emerytowanym papieżem (łac. Pontifex Romanus emeritus). Ustąpił z urzędu jako pierwszy papież od czasów Grzegorza XII w roku 1415. Papież senior Benedykt XVI zdecydował, że nie zamierza zmieniać swojego herbu biskupiego i chce pozostać przy obecnym.
Następcą Benedykta XVI został argentyński kardynał Jorge Mario Bergoglio, który przybrał imię Franciszek. 23 marca papież senior Benedykt XVI spotkał się w Castel Gandolfo z nowo wybranym następcą.
Joseph Aloisius Ratzinger papież senior Benedykt XVI zmarł dnia 31 grudnia 2022 roku o godzinie 9:34, w klasztorze Mater Ecclesiae, w wieku 95 lat.
Pogrzeb Benedykta XVI odbył się 5 stycznia 2023 o godz. 9.30 na placu św.Piotra. pod przewodnictwem papieża Franciszka. Ciało papieża emeryta, zgodnie z jego życzeniem, zostało pochowane w Grotach Watykańskich
Franciszek
Jorge Mario Bergoglio
266 Papież
Jorge Mario Bergoglio, jezuita 76-letni argentyński arcybiskup Buenos Aires od 1998 roku, pierwszy papieżem pochodzącym z Ameryki. Prosty, lubianym pasterz w swojej diecezji, którą przemierzył wzdłuż i wszerz, podróżując nawet metrem i autobusem.
Urodził się 17 grudnia 1936 roku w stolicy Argentyny jako syn emigrantów z Piemontu. Jego ojciec Mario był księgowym zatrudnionym na kolei, a matka, Regina Sivori, zajmowała się domem i edukacją piątki dzieci.
11 marca 1958 roku wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego. Ukończył studia humanistyczne w Chile, a w 1963 roku, po powrocie do Argentyny, uzyskał dyplom z filozofii w Colegio San José w San Miguel. W latach 1964-1965 wykładał literaturę i psychologię w Colegio de la Inmaculada w Santa Fé, a w 1966 roku te same przedmioty wykładał w Colegio del Salvador w Buenos Aires. W latach 1967-1970 studiował teologię, kończąc również studia w Colegio San José.
Święcenia kapłańskie przyjął z rąk arcybiskupa Ramóna José Castellano dnia 13 grudnia 1969 roku. 22 kwietnia 1973 roku złożył wieczystą profesję jezuicką w Hiszpanii.
Sakry biskupiej udzielił mu 27 czerwca 1992 arcybiskup Buenos Aires, kardynał Antonio Quarracino, a 3 czerwca 1997 roku został awansowany na arcybiskupa koadiutora Buenos Aires.
Niecałe dziewięć miesięcy później, po śmierci kardynała Quarracino, 28 lutego 1998 r. objął stanowisko arcybiskupa, prymasa Argentyny, ordynariusza wiernych obrządku wschodniego zamieszkałych w tym kraju oraz wielkiego kanclerza Uniwersytetu Katolickiego.
Na konsystorzu 21 lutego 2001 roku Jan Paweł II mianował go kardynałem, nadając mu tytuł św. Roberta Bellarmina. W październiku 2001 roku został mianowany adiunktem relatorem generalnym X Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów, poświęconego posłudze biskupiej. W międzyczasie jego popularność rosła w Ameryce Łacińskiej. W 2002 roku odrzucił nominację na przewodniczącego Konferencji Episkopatu Argentyny, ale trzy lata później został wybrany, a następnie ponownie powołany na kolejną trzyletnią kadencję w 2008 roku. W kwietniu 2005 roku uczestniczył w konklawe, które wybrało Benedykta XVI.
Kardynał Jorge Mario Bergoglio został wybrany 266 papieżem podczas drugiego dnia konklawe, w piątym głosowaniu 13 marca 2013 r. Tradycyjny biały dym, obwieszczający światu wybór głowy Kościoła, pojawił się o godz. 19:06.
5 stycznia 2023 papież Franciszek jako pierwszy w historii Kościoła biskup Rzymu, przewodniczył na placu świętego Piotra uroczystościom pogrzebowym swojego poprzednika emerytowanego papieża Benedykta XVI, zmarłego 31 grudnia 2022 roku.
Zmarł w Rzymie, w Domus Sanctae Marthae w Watykanie, w poniedziałek 21 kwietnia 2025 r., w Poniedziałek Wielkanocny, o godzinie 7:35. Pogrzeb na placu Świętego Piotra i pochówek w bazylice papieskiej Santa Maria Maggiore odbyły się w sobotę 26 kwietnia 2025 r.
Po uroczystościach pogrzebowych, trumna z ciałem Franciszka wyruszyła w kondukcie liczącą 6 km trasą do bazyliki Matki Bożej Większej, gdzie podczas ceremonii o charakterze prywatnym zgodnie z wolą papieża została złożona w prostym ziemnym grobie z płytą z jedynym napisem: Franciscus, nad którym umieszczono reprodukcję krzyża, który nosił na piersi.
Papież Leon XIV
Robert Francis Prevost
267 Papież
Robert Francis Prevost, urodził się 14 września 1955 r. w Chicago, w stanie Illinois. Był jednym z trzech synów Louisa Mariusa Prevosta, pochodzenia francusko-włoskiego, oraz Mildred Martínez, pochodzenia hiszpańskiego.
1 września 1977 roku rozpoczął nowicjat w Zakonie Augustianów w Saint Louis, w prowincji Matki Boskiej Dobrej Rady w Chicago, 19 czerwca 1982 r. przyjął święcenia kapłańskie w kolegium augustiańskim Santa Monica z rąk abpa Jeana Jadota.
3 listopada 2014 r. papież Franciszek mianował go administratorem apostolskim peruwiańskiej diecezji Chiclayo, a następnie biskupem. 7 listopada objął diecezję. 12 grudnia w uroczystość Matki Bożej z Guadalupe, nuncjusz apostolski w Peru abp James Patrick Green, udzielił mu święceń biskupich.
30 stycznia 2023 r. papież mianował go prefektem Dykasterii ds. Biskupów i przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej, podnosząc go do godności arcybiskupa. Na konsystorzu 30 września tego samego roku kreował go kardynałem, z kościołem tytularnym św. Moniki, należącym do rzymskiej diakonii pod wezwaniem tej samej świętej. Kard. Prevost objął ją 28 stycznia 2024 r. i jako prefekt dykasterii uczestniczył w ostatnich podróżach apostolskich papieża Franciszka oraz w pierwszej i drugiej sesji XVI Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów o synodalności, odbywających się w Rzymie odpowiednio w dniach 4–29 października 2023 r. oraz 2–27 października 2024 r. Jako przeor generalny augustianów i przedstawiciel Unii Przełożonych Generalnych (USG) miał już bowiem doświadczenie prac synodalnych
Następnie, 4 października 2023 r., Franciszek mianował go członkiem Dykasterii ds. Ewangelizacji (Sekcji do spraw Pierwszej Ewangelizacji i Nowych Kościołów Partykularnych), Dykasterii Nauki Wiary, Dykasterii ds. Kościołów Wschodnich, Dykasterii ds. Duchowieństwa, Dykasterii ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Dykasterii ds. Kultury i Edukacji, Dykasterii ds. Tekstów Legislacyjnych, a także Papieskiej Komisji ds. Państwa Watykańskiego.
30 września 2023 roku papież włączył go do grona kardynałów biskupów, przyznając mu diecezję Albano.
3 marca2025 roku w czasie ostatniego pobytu papieża Franciszka w rzymskiej Poliklinice Gemelli, kard. Prevost przewodniczył na Placu św. Piotra modlitwie różańcowej, sprawowanej w intencji powrotu do zdrowia Ojca Świętego.
8 maja 2025 roku w drugim dniu głosowania, w czwartym głosowaniu, kardynał Robert Francis Prevost został wybrany 267 biskupem Rzymu i przyjął imię, Leon XIV.
Nuncjusz Apostolski
72. Celestinus Migliore, biskup Canossy
Celestinus Migliore urodził się 1 lipca 1952 r. w Cuneo w Piemoncie we Włoszech.
Studiował w Międzydiecezjalnym Studium Teologicznym w Fossano, a następnie na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie gdzie obronił pracę doktorską i uzyskał stopień doktora prawa kanonicznego.
25 czerwca 1977 został wyświęcony na prezbitera przez biskupa Cuneo, Carlo Aliprandiego. W tym samym roku ukończył Papieską Akademię Kościelną.
Następnie rozpoczął służbę w dyplomacji watykańskiej gdzie w latach 1980-1984 pełnił funkcję atache i drugiego sekretarza przy Delegacji Apostolskiej w Angoli. Następnie pełnił służbę w Nuncjaturze Apostolskiej w Stanach Zjednoczonych skąd w 1988 trafił do Egiptu.
Lata 1989-1992 to pierwsza praca w Nuncjaturze Apostolskiej w Warszawie. Od 1992 roku był stałym obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy Radzie Europy w Strasburgu.
W latach 1995–2002 pracował w Watykanie jako Podsekretarz do Spraw Relacji z Państwami był odpowiedzialny za nawiązywanie stosunków dyplomatycznych z krajami azjatyckimi, między innymi z Chinami, Koreą Północą i Wietnamem, W tym czasie wykładał również dyplomację kościelną na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie.
30 października 2002 papież Jan Paweł II mianował go nuncjuszem apostolskim i stałym obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku.
6 stycznia 2003 papież Jan Paweł II wyniósł go do godności arcybiskupa tytularnego Canosy.
30 czerwca 2010 został ustanowiony przez papieża Benedykta XVI nuncjuszem apostolskim w Polsce. Misję dyplomatyczną w Polsce rozpoczął 15 września 2010 roku. 5 sierpnia 2016 przestał być nuncjuszem Stolicy Apostolskiej w Polsce.
28 maja 2016 został mianowany przez papieża Franciszka nowym nuncjuszem Apostolskim w Federacji Rosyjskiej.
Misję dyplomatyczną w Rosji rozpoczął 9 listopada 2016 roku. 21 stycznia 2017 został również nuncjuszem Apostolskim w Uzbekistanie.
11 stycznia 2020 papież Franciszek mianował go nuncjuszem apostolskim we Francji. Misję dyplomatyczną we Francji rozpoczął 27 sierpnia 2020 roku.
Udzielił sakry biskupom: Tadeuszowi Lityńskiemu (2012), Wiesławowi Szlachetce (2014), Rudolfowi Pierskale (2014), Łukaszowi Buzunowi (2014), Henrykowi Wejmanowi (2014) i Piotrowi Turzyńskiemu (2015). Był także współkonsekratorem w trakcie święceń 22 biskupów.
73. Arcybiskup Salvatore Pennacchio
Abp Salvatore Pennacchio urodził się 7 września 1952 r. w Marano koło Neapolu we Włoszech.
Święcenia kapłańskie otrzymał 18 września 1976 r. W 1979 r. przeszedł do pracy dyplomatycznej przy Stolicy Apostolskiej. Doktor filozofii, pracował na placówkach dyplomatycznych m.in. w Panamie, Etiopii, Australii, Turcji, Egipcie, Jugosławii i Irlandii.
Dnia 28 listopada 1998 r. został podniesiony do godności arcybiskupiej. Dnia 6 stycznia 1999 r. otrzymał święcenia biskupie z rąk Ojca Świętego Jana Pawła II.
Na znak wdzięczności wobec świętego Papieża wybrał na motto biskupie słowa Nolite timere (Nie bójcie się) pamiętając wezwania "Nie lękajcie się, otwórzcie drzwi Chrystusowi".
W 2003 r. został mianowany Nuncjuszem Apostolskim w Tajlandii, Singapurze i Kambodży oraz Delegatem Apostolskim w Mjanmie, Laosie, Malezji i Brunei. Dnia 8 maja 2010 r. został Nuncjuszem Apostolskim w Indiach i Nepalu, a 6 sierpnia 2016 Ojciec Święty Franciszek mianował go swoim przedstawicielem w Polsce.
Podczas swej posługi w różnych placówkach dyplomatycznych od lat kultywuje pamięć o papieżu Polaku i spotyka się z Polakami.
Bardzo zaangażował się w przygotowanie Kościoła w Indiach i Nepalu do Światowych Dni Młodzieży w Polsce w Krakowie. Podczas konferencji prasowej w New Dehli zorganizowanej 19 kwietnia 2018 roku wskazał na bogatą historię Polski, która w tym roku świętuje 1050-lecie chrztu. Przypomniał obecność kard. Pietro Parlina w Polsce i jego słowa wygłoszone w katedrze gnieźnieńskiej ukazujące dzieje Polski przez pryzmat m.in. Mieszka I i św. Wojciecha.
Abp Pennacchio od początku swej posługi jest wrażliwy na ludzką biedę, powołał Stowarzyszenie Wolontariuszy "Nolite timere", które pomaga dzieciom z wioski Nazareth di Mbare w Rwandzie. Ta wioska została założona zgodnie z wolą św. Jana Pawła II i staraniem abp Pennacchio dla sierot i ubogich, ofiar ludobójstwa dokonanego w 1994 r.
Troska o ubogich i potrzebujących towarzyszy nowo mianowanemu nuncjuszowi cały czas. Przykładem tego jest chociażby zaproszenie 4 sierpnia 2018 r. do Nuncjatury dzieci z domu dziecka prowadzonego przez siostry zakonne. Kieruje swoją pomoc do wszystkich ludzi, różnych wyznań.
Ojciec Święty Franciszek mianował abp. Salvatore Pennacchio Nuncjuszem Apostolskim w Polsce w dniu jego imienin.
Oprócz języka włoskiego i łaciny, zna również francuski, angielski i hiszpański.
74. Antonio Guido Filipazzi
Antonio Guido Filipazzi urodził się 8 października 1963 r. w Melzo (Mediolan) w Lombardii we Włoszech.
Święcenia kapłańskie otrzymał 10 października 1987 r. Inkardynowany do diecezji Ventimiglia-San Remo.
14 marca 1987 został wyświęcony na diakona przez biskupa pomocniczego Genui-Bobbio Giacoma Barabina.
10 października 1987 roku kardynał Giuseppe Siri, arcybiskup senior Genui-Bobbio, udzielił mu święceń prezbiteratu.
Na początku posługi został skierowany do archidiecezji Genui-Bobbio, 1 sierpnia 1989 roku został przeniesiony do diecezji Ventimiglia-San Remo
Po uzyskaniu doktoratu z prawa kanonicznego, na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża został skierowany do pracy dyplomatycznej przy Stolicy Apostolskiej w dniu 1 lipca 1992 r.
Pracował na placówkach dyplomatycznych Stolicy Apostolskiej na Sri Lance, w Austrii, w Niemczech oraz w sekcji ds. relacji z państwami Sekretariatu Stanu.
Dnia 8 stycznia 2011 r. został mianowany Nuncjuszem Apostolskim i podniesiony do godności arcybiskupiej (abp tytularny Sutri).
Dnia 5 lutego 2011 r. otrzymał święcenia biskupie, w bazylice św. Piotra w Watykanie. Konsekrował go Ojciec Święty Benedykt XVI, któremu asystowali kardynał Angelo Sodano, emerytowany sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej, i kardynał Tarcisio Bertone, sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
Zawołanie biskupie wybrał słowa "Nisi Dominus ædificaverit" (Jeżeli Pan domu nie zbuduje)
Dnia 23 marca 2011 r. został wyznaczony Nuncjuszem Apostolskim w Indonezji.
Dnia 26 kwietnia 2017 r. został mianowany przez papieża Franciszka Nuncjuszem Apostolskim w Nigerii.
Dnia 24 października 2017 r. został ustanowiony Stałym Przedstawicielem przy Wspólnocie Gospodarczej Państw Afryki Zachodniej (ECOWAS/CEDEAO).
W Nigerii rozwiązywał spór w diecezji Ahiary, gdzie duchowieństwo i laikat nie przyjęli biskupa Petera Okpalekego, pochodzącego z innego plemienia, a także wzywał miejscowy rząd do rozwiązania konfliktu na północy kraju między katolikami a muzułmanami
Dnia 8 sierpnia 2023 r. został mianowany 74. Nuncjuszem Apostolskim w Polsce.
Dnia 26 października 2023 r. złożył listy uwierzytelniające prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.
Oprócz włoskiego, zna również język francuski, angielski i niemiecki.
BISKUP ROMUALD KAMIŃSKI
Biskup Romuald Kamiński urodził się 7 lutego 1955 w Janówce.
W Warszawie Ukończył Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne. Święcenia kapłańskie przyjął 7 czerwca 1981 roku z rąk bp. Jerzego Modzelewskiego. Jest magistrem teologii w zakresie patrologii.
W latach 1981-1983 pracował w parafii Matki Bożej Królowej Polski w Otwocku, skąd powołano go do posługi administratora Domu Arcybiskupów Warszawskich i referenta w Sekretariacie Prymasa Polski. Te funkcje, wraz z posługą kapelana Prymasa Polski Kardynała Józefa Glempa pełnił do 1992 roku.
W 1992 roku, po utworzeniu Diecezji Warszawsko-praskiej został kanclerzem Kurii biskupiej nowo powstałej Diecezji. Wchodził w skład kolegium konsultorów i rady kapłańskiej.
W 1998 roku został podniesiony do godności Kapelana Jego Świątobliwości.
8 czerwca 2005 roku Ojciec Święty Benedykt XVI mianował
go biskupem pomocniczym diecezji Ełckiej.
Konsekrację biskupią przyjął z rąk arcybiskupa
Józefa Kowalczyka, biskupa Jerzego Mazura
oraz biskupa Kazimierza Romaniuka 23 czerwca 2005 roku w Katedrze Ełckiej.
Jako motto posługi biskupiej wybrał słowa Sub Tuum praesidium (Pod Twoją obronę).
W ramach Konferencji Episkopatu Polski bp. Romuald przewodniczył Zespołowi ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Litwy, był delegatem ds. Dialogu Katolików i Muzułmanów oraz członkiem Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Rady ds. Rodziny, Rady ds. Dialogu Religijnego, Zespołu ds. Kontaktów z Przedstawicielami Kościoła Greckokatolickiego na Ukrainie oraz Przewodniczącym Zespołu ds. Duszpasterstwa Służb Zdrowia.
Dnia 8 grudnia 2017 roku, w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP, Papież Franciszek przyjął rezygnację abpa Henryka Hosera SAC z urzędu Biskupa Diecezji Warszawsko-praskiej, złożoną ze względu na wiek, stosownie do kanonu 401§1 Kodeksu Prawa Kanonicznego (KPK).
W związku z tym, zgodnie z kanonem 409 §1 KPK, biskup koadiutor Romuald Kamiński stał się od tej chwili Biskupem Diecezji Warszawsko-Praskiej.
Ingres do Bazyliki Katedralnej Warszawsko-praskiej odbył się 20 stycznia 2018 roku.
BISKUP MAREK SOLARCZYK
Ks. dr Marek Solarczyk urodził się 13 kwietnia 1967 roku w Wołominie, w rodzinie robotniczej Henryka Solarczyka i Marianny Solarczyk z domu Kruk.
Dzieciństwo spędził w domu rodzinnym w Duczkach k. Wołomina (par. MB Nieustającej Pomocy). W latach 1973-1981 uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Duczkach, a następnie do Technikum Samochodowego im. Czesława Orłowskiego w Warszawie. Szkołę średnią ukończył w 1986 roku egzaminem dojrzałości oraz egzaminem z przygotowania zawodowego uzyskując tytuł technika.
W tym samym (1986) roku wstąpił do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie, przygotowującego kandydatów do kapłaństwa w Archidiecezji Warszawskiej. Studia zakończył obroną pracy magisterskiej Działalność społeczno-polityczna ks. Adama Wyrębowskiego w latach 1909-1927 napisanej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie pod kierunkiem ks. dr. Andrzeja Gałki. Pod koniec formacji seminaryjnej, wskutek reorganizacji struktur Kościoła w Polsce, został inkardynowany do Diecezji Warszawsko-praskiej.
Należy do pierwszego rocznika kapłanów, który 28 maja 1992 roku przyjął święcenia w katedrze św. Floriana.
Po otrzymaniu święceń kapłańskich, decyzją władz diecezjalnych w czerwcu 1992 roku został skierowany do pracy duszpasterskiej jako wikariusz w parafii Św. Feliksa z Kantalicjo w Warszawie-Marysinie Wawerskim. W czerwcu 1993 roku został przeniesiony na wikariat w parafii katedralnej. Funkcję tę pełnił do 2003 roku.
Przez kolejne dwa lata pracował w tej parafii jako rezydent. 22 czerwca 2005 roku został mianowany wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Warszawsko-Praskiej w Warszawie-Tarchominie.
26 czerwca 2009 został mianowany proboszczem parafii katedralnej pod wezwaniem św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika.
Pracę naukową prowadził równolegle z pracą duszpasterską. W maju 1999 roku obronił doktorat na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie na podstawie pracy Udział duchownych katolickich w pracach Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej pierwszej kadencji w latach 1922-1927 napisanej pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Ludwika Królika. Jest autorem ponad 20 artykułów naukowych, współautorem kilku opracowań o tematyce społeczno-historycznej i autorem książki o duchownych w parlamencie II Rzeczpospolitej.
Od 24 lat jako wikariusz, wicerektor seminarium i proboszcz parafii katedralnej jest nieprzerwanie nauczycielem religii w Liceum i Gimnazjum im. Króla Władysława IV przy ul. Jagiellońskiej w Warszawie.
Z polecenia władz diecezjalnych pełnił funkcję rzecznika prasowego kurii Biskupiej i korespondenta Katolickiej Agencji Informacyjnej w latach 1993-1996. W październiku 1996 został mianowany ceremoniarzem katedralnym. Funkcję tę, z blisko roczną przerwą na przełomie 2005/2006 roku, pełni do tej pory. Przygotowywał i odpowiadał za liturgię podczas wielu uroczystości kościelnych o charakterze diecezjalnym i ogólnowarszawskim. Wśród nich była Liturgia Słowa, której w czerwcu 1999 roku przed katedrą św. Floriana przewodniczył bł. Jan Paweł II. Podczas prac I Synodu Diecezjalnego przewodniczył Komisji Liturgicznej.
Prowadził wykłady z historii Kościoła w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Warszawsko-Praskiej
i w Prymasowskim Instytucie Życia Wewnętrznego. Współpracował w zakresie dydaktycznym i badawczym
z Wyższą Szkołą Humanistyczną w Pułtusku, Wydziałem Dziennikarstwa i Nauk Politycznych oraz Ośrodkiem Studiów Wschodnich
na Uniwersytecie Warszawskim, z Archiwum Miasta Stołecznego Warszawy,
Komisją Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu i innymi instytucjami odpowiadającymi za pielęgnowanie
dziedzictwa przeszłości. Od 1999 roku jest członkiem Warszawskiego Towarzystwa Teologicznego.
Organizował i prowadził spotkania, wykłady i odczyty dotyczące historii Kościoła i warszawskiej Pragi.
Uczestniczył w pracach wielu struktur: odpowiadał za zorganizowanie Diecezjalnego Archiwum Akt Starych, od stycznia 2007 roku pełni funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Historycznej Metropolii Warszawskiej do zbadania zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej dotyczącej osób duchownych, był członkiem diecezjalnej Komisji ds. Sztuki i Budownictwa Kościelnego, Komisji ds. Studiów oraz przewodniczącym Zespołu ds. Duszpasterstwa Ogólnego. Od grudnia 2006 roku był kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej Warszawsko-praskiej, a obecnie, jako biskup pomocniczy pełni funkcję prepozyta kapituły katedralnej.
Święcenia biskupie przyjął dnia 19 listopada 2011 (w wigilię uroczystości Chrystusa Króla) podczas uroczystej Mszy Św. sprawowanej w Katedrze Warszawsko-praskiej o godz. 11.00. Głównym konsekratorem był Abp Henryk Hoser SAC, Biskup Warszawsko-praski, a współkonsekratorami poprzedni Biskupi Warszawsko-prascy: Abp Sławoj Leszek Głódź (obecnie Metropolita Gdański) i Bp Kazimierz Romaniuk (Senior) i około 20 biskupów polskich.
W strukturach Konferencji Episkopatu Polski pełni następujące funkcje: przewodniczący Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży i delegat KEP ds. Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, członek Zespołu ds. Dialogu ze Wspólnotą Kościelną Ewangelicko Augsburską, członek Zespołu ds. Kontaktów z Polską Radą Ekumeniczną, delegat KEP ds. działalności w Polsce "Kirche in Not", delegat KEP ds. Powołań, przewodniczący Rady Nadzorczej Fundacji "Opoka", przewodniczący Krajowej Rady Duszpasterstwa Powołań, w latach 2013-2016 Krajowy Asystent Akcji Katolickiej w Polsce.
ARCYBISKUP HENRYK HOZER
Ksiądz Arcybiskup Henryk Hoser SAC urodził się 27 listopada 1942 roku w Warszawie, syn Janusza i Haliny z Zabłońskich. W 1944 r., rodzina tymczasowo przeniosła się do Pruszkowa, gdzie ks. Henryk ukończył szkołę podstawową. Następnie ukończył Liceum im. Tomasza Zana w Pruszkowie. Podjął studia na Akademii Medycznej, uzyskując - w 1966 r. - dyplom z medycyny. Po ukończeniu studiów otrzymał stanowisko asystenta na Akademii Medycznej.
W roku 1968 wstąpił do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Księża Pallotyni), składając 8 września 1970 r. pierwszą profesję zakonną.
W Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie, jako alumn, był współtwórcą Grupy Misyjnej, istniejącej nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. W latach 1969-1974 odbył studia z filozofii i teologii w Wyższym Seminarium Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie. 16 czerwca 1974 r., otrzymał święcenia kapłańskie z rąk Ks. Bpa Władysława Miziołka.
Pragnąc wyjechać na misje do Rwandy udał się do Paryża, gdzie jeszcze przez rok uczęszczał na kursy języka rwandyjskiego i medycyny tropikalnej. W latach 1975-1996 pracował jako misjonarz w Rwandzie, pełniąc najprzeróżniejsze funkcje i stanowiska: duszpasterz, proboszcz, animator duszpasterstwa rodzinnego, organizator wielu sesji formacji apostolstwa świeckich, promotor apostolstwa słowa drukowanego.
W 1978 r., założył w Kigali (Rwanda) Ośrodek Medyczno-Socjalny, którym kierował przez 17 lat oraz Centrum Formacji Rodzinnej (Action Familiale). Przez kilka lat pełnił również funkcje Sekretarza Komisji Episkopatu ds. Służby Zdrowia, a następnie Komisji Episkopatu ds. Rodziny. Na kilka lat został też wybrany Przewodniczącym Związku Stowarzyszonych Ośrodków Medycznych w Kigali (BUFMAR), był Kierownikiem Centrum Monitoringu Epidemi i AIDS i programu opieki psycho-medycznej i socjalnej chorych na AIDS.
Jako Pallotyn pełnił przez kilka lat funkcję Delegata Prowincjała Polskiej Prowincji Księży Pallotynów, a następnie przez 10 lat funkcję Przełożonego Regii Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, jak również Przełożonego Konferencji Wyższych Przełożonych Instytutów Zakonnych i Stowarzyszeń Życia Konsekrowanego w Rwandze (COSUMA).
W 1994 r., został powołany jako ekspert w zakresie rodziny i rozwoju na Synod Specjalny Biskupów dla Afryki.
Po wojnie domowej w 1994 r. w Rwandzie, na czas nieobecności Nuncjusza Apostolskiego, Stolica Apostolska mianowała go Wizytatorem Apostolskim na Rwandę. Posiadając prawa przysługujące Nuncjuszowi, Ks. Henryk Hoser wizytował diecezje, mianował administratorów apostolskich na diecezje wakujące, pomagał biskupom i kapłanom organizować na nowo pracę duszpasterską.
Ks. Hoser piastował swe stanowisko 2 lata (do 1996 r.), do czasu mianowania nowego Nuncjusza Apostolskiego w Rwandzie (został nim Abp Juliusz Janusz), który przejął wszystkie zadania przedstawiciela Stolicy Apostolskiej. Ks. Hoser pozostał jeszcze przez kilka miesięcy w Nuncjaturze, jako doradca i współpracownik Nuncjusza.
W latach 1996-2003 pełnił funkcję Przełożonego Regii Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego we Francji. Został też wybrany członkiem Rady Misyjnej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych we Francji. W tym też czasie z ramienia Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów odbył kilka wizyt apostolskich w Wyższych Seminariach Duchownych na terenach misyjnych.
Jest współzałożycielem i był sekretarzem, powstałej w 2001 r. Federacji Afrykańskiej Akcji Rodzinnej (Action Familiale).
W 2004 r., został mianowany Rektorem Pallotyńskiej Prokury Misyjnej w Brukseli, w Belgii, podejmując też pracę duszpasterską przy Wspólnocie Europejskiej.
22 stycznia 2005 r., Ojciec Święty Jan Paweł II zamianował go arcybiskupem i Sekretarzem Pomocniczym Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów i Przewodniczącym Papieskich Dzieł Misyjnych.
Sakrę biskupią przyjął 19 marca 2005 roku z rąk kard. Crescenzio Sepe (współkonsekrujący: Abp Stanisław Dziwisz i Abp Thaddée Ntihinyurwa).
Ks. Henryk Hoser jest pierwszym polskim pallotynem, który został podniesiony do godności arcybiskupa.
24 maja 2008 papież Benedykt XVI mianował Ks. Abp. Hosera Biskupem Warszawsko-Praskim. Diecezję objął 28 czerwca 2008 roku.
W Episkopacie pełni funkcję przewodniczącego Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych KEP, jest też członkiem Komisji Duszpasterstwa i Rady ds. Rodziny KEP.
Od 4 lipca 2009 r. jest konsultorem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów. W tym samym roku Benedykt XVI mianował Księdza Arcybiskupa uczestnikiem zgromadzenia specjalnego II Synodu dla Afryki.
Dnia 1 września 2008 został odznaczony postanowieniem Prezydenta Portugalii został odznaczony Orderem Zasługi II klasy. W 2011 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Warszawy. Dnia 6 listopada 2015 prezydent RP Andrzej Duda, odznaczył Arcybiskupa Henryka Hosera, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, za wybitne zasługi dla polskiego Kościoła.
W uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, 8 grudnia 2017 r., papież Franciszek przyjął rezygnację biskupa warszawsko-praskiego abp. Henryka Hosera, który skończył 75 lat i przechodzi na emeryturę.
Dnia 31 maja 2018 r. Ojciec Święty mianował J. E. abp. Henryka Hosera, SAC, emerytowanego biskupa diecezji Warszawa-Praga (Polska), wizytatorem apostolskim o charakterze specjalnym dla parafii w Medzjugorje, na czas nieokreślony i ad nutum Sanctae Sedis.
BISKUP KAZIMIERZ ROMANIUK
Urodzony 21 sierpnia 1927 r. w Hołowienkach k. Sokołowa Podlaskiego (Parafia Zembrów, Diecezja Drohiczyńska), syn Władysława i Rozalii z domu Zygmunt.
Wyświęcony na kapłana 16 grudnia 1951 r. przez Abp. Stefana Wyszyńskiego.
Posługiwał jako wikariusz w parafiach: Raszyn i Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Warszawie - Saskiej Kępie.
Studiował na Uniwersytecie Warszawskim, w Rzymie i Jerozolimie. W roku 1955 obronił doktorat na Wydziale Teologii Uniwersytetu Warszawskiego, od roku 1954 był wykładowcą i prefektem studiów Seminarium Duchownego w Warszawie. W maju 1961 roku obronił doktorat z nauk biblijnych na Instytutu Biblijnym w Rzymie. W latach 1961-71 pracował jako prefekt alumnów i wykładowca w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Od roku 1962 wykładał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, od roku 1966 doktor habilitowany i kierownik katedry teologii biblijnej NT KUL, od roku 1976 wykładowca Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Od stycznia 1971 roku rektor Seminarium Duchownego w Warszawie, od roku 1973 kapelan honorowy Jego Świątobliwości. Ogłoszony biskupem tytularnym Sicca Veneris (Siccenis) 27 lutego 1982 r.
Konsekrowany 4 marca 1982 r. w archikatedrze Św. Jana w Warszawie przez Abp. Józefa Glempa, Kard. Franciszka Macharskiego i Bp. Władysława Miziołka.
Był biskupem pomocniczym Archidiecezji Warszawskiej, wikariuszem generalnym, przewodniczącym Wydziałów: Administracji Ogólnej i Finansowego Kurii Metropolitalnej Warszawskiej, a także przewodniczącym Podkomisji Episkopatu d/s Pisma Świętego, wiceprzewodniczącym Komisji Episkopatu d/s Wydawnictw Katolickich. Członek Rady Naukowej Episkopatu, członek Komisji Episkopatu d/s Nauki Katolickiej, współprzewodniczący Komisji Wspólnej d/s Fakultetów Papieskich. Członek Komisji Episkopatu d/s Seminariów Duchownych, Podkomisji Państwowo-Kościelnej d/s Seminariów, Państwowej Komisji Kodyfikacyjnej d/s Ustawy o Szkolnictwie Wyższym.
Od 25 marca 1992 r. jest Ordynariuszem nowej Diecezji Warszawsko-Praskiej.
Członek Towarzystwa Naukowego Studiorum Novi Testamenti Societas, reprezentant Episkopatu Polski w World Catholic Federation for the Biblical Apostolate i członek Rady Naukowej Episkopatu.
Jesienią 1997 roku - po kilkudziesięciu latach pracy - ukończył tłumaczenie całego Pisma Świętego z języków oryginalnych na polski (Biblia Warszawsko-Praska); jest to pierwszy od 400 lat (Ks. Jakub Wujek) przekład Biblii na język polski dokonany przez jednego tłumacza.
Jest autorem 65 książek i około 450 artykułów naukowych w czasopismach krajowych i zagranicznych.
W 1999 gościł w Diecezji Warszawsko-Praskiej papieża Jana Pawła II podczas jego podróży apostolskiej do Polski, w Katedrze Św. Michała Archanioła Św. Floriana i na Cmentarzu Żołnierzy Polskich poległych w 1920 r. - "Cud nad Wisłą" w Radzyminie.
Dnia 26 sierpnia 2004 roku Ojciec Święty Jan Paweł II przyjął rezygnację Księdza Biskupa z obowiązków pasterza Diecezji Warszawsko-Praskiej, złożoną ze względu na wiek.
Ks. Biskup Kazimierz Romaniuk Był współkonsekratorem biskupów: Stanisława Kędziory (1987), Piotra Jareckiego (1994), Tadeusza Pikusa (1999), Romualda Kamińskiego (2005), Marka Solarczyka (2011), Rafała Markowskiego (2013).
Ks. Biskup Kazimierz Romaniuk w wieku 92 lat jest wciąż bardzo aktywnym Kapłanem, bardzo często nawiedza parafie Diecezji Warszawsko-Praskiej których udziela Sakramentu Bierzmowania, składa Wizytacje Duszpasterskie, uczestniczy w ważnych uroczystościach parafialnych i diecezjalnych, pisze książki, artykuły, przyjmuje gości i udziela rad duszpasterskich.
ARCYBISKUP SŁAWOJ LESZEK GŁÓDŹ
Urodził się 13 sierpnia 1945 roku w Bobrówce (Arch. Białostocka). W 1964 roku rozpoczął studia w Białostockim Seminarium Duchownym, skąd w trzecim roku nauki powołano go na pełne dwa lata do wojska. Służbę wojskową odbył w jednej z utworzonych wówczas kompanii kleryckich w 32 Budziszyńskim Pułku Zmechanizowanym w Kołobrzegu oraz Mazurskiej Brygadzie Saperów w Szczecinie-Podjuchy.
Święcenia kapłańskie otrzymał 14 czerwca 1970 roku z rąk Bp. Henryka Gulbinowicza, administratora apostolskiego w Białymstoku. Po święceniach pracował duszpastersko w Szudziałowie na Białostocczyźnie i w Paryżu wśród Polonii. Studia kanoniczne odbył w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktoryzował się w Rzymie w zakresie prawa kanonicznego Katolickich Kościołów Wschodnich.
W okresie od marca do grudnia 1980 roku był pracownikiem nadzwyczajnym Synodu Biskupów w Rzymie. Następnie pracował w Kurii Arcybiskupiej i Sądzie Arcybiskupim w Białymstoku. Jednocześnie był dyrektorem studium katechetycznego. W 1981 roku był kapelanem"Solidarności"Regionu Białystok.
Od września 1981 roku rozpoczął pracę w Watykanie, w Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, gdzie prowadził sekcję Kościoła obrządku bizantyjsko-ukraińskiego oraz sekcję Kościoła na Białorusi obrządku bizantyjsko-ruteńskiego. 8 września 1984 roku otrzymał godność Prałata Jego Świątobliwości.
21 stycznia 1991 roku wraz z ustanowieniem Ordynariatu Polowego w Polsce został mianowany przez Ojca Świętego Biskupem Polowym Wojska Polskiego z siedzibą tytularną w Bettonie we Włoszech. 23 lutego tegoż roku w Jasnogórskiej Bazylice przyjął święcenia biskupie, a dzień później odbył z ceremoniałem wojskowym uroczysty ingres do Katedry Polowej Wojska Polskiego.
18 kwietnia 1991 roku otrzymał z rąk Prezydenta RP nominację na stopień generała brygady Wojska Polskiego, a 11 listopada 1993 roku na stopień generała dywizji. W uznaniu zasług na polu duszpasterstwa wojskowego Prezydent RP, Lech Wałęsa, w dniu 22 grudnia 1995 roku nadał mu Krzyż Oficerski Polonia Restituta.
W 1994 roku Ojciec Święty Jan Paweł II powołał go do grona konsultorów Kongregacji ds. Katolickich Kościołów Wschodnich. Od dnia 2 maja 1995 roku jest delegatem Konferencji Episkopatu Polski do opieki duszpasterskiej nad harcerstwem polskim. 22 stycznia 1998 roku Ojciec Święty Jan Paweł II mianował go członkiem Centralnego Biura do Spraw Koordynacji Duszpasterskiej Ordynariatów Polowych w Kongregacji ds. Biskupów. W dniu 7 marca 1998 roku Ojciec Święty Jan Paweł II upoważnił Kongregację ds. Biskupów do zmiany stolicy tytularnej Biskupa Polowego WP z Bettona na tytuł: Biskup Ordynariusz Polowy w Polsce (Vescovo Militare per la Polonia).
Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 2 listopada 1998 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w służbie duszpasterskiej w Wojsku Polskim oraz za działalność społeczną.
Jest członkiem Rady Episkopatu Polski do spraw Społecznych oraz Rady do spraw Polonii i Polaków za granicą Konferencji Episkopatu Polski. Uczestniczy w Komisji ds. Stałych Kontaktów Episkopatu Francji i Polski.
Był członkiem Krajowego Komitetu Roku Jubileuszowego 2000. W 2000 roku został przyjęty do grona Kawalerów Maltańskich w randze Kapelana Konwentualnego "ad honorem". W dniu 13 listopada 2000 roku Prymas Polski Kardynał Józef Glemp włączył go do grona Zakonu Rycerskiego Bożego Grobu w Jerozolimie w randze Komandora z Gwiazdą. Uchwałą Konferencji Episkopatu Polski na 313 Zebraniu Plenarnym w Łowiczu w dniu 22 czerwca 2001 roku został mianowany Krajowym Duszpasterzem Kombatantów.
Natomiast w dniu 29 listopada 2001 roku Konferencja Episkopatu Polski na Zebraniu Plenarnym na Jasnej Górze wybrała go na Przewodniczącego Rady ds. Środków Społecznego Przekazu Konferencji Episkopatu Polski.
W dniu 21 marca 2002 roku na Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski został Przewodniczącym Zespołu Biskupów ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja.
320 Zebranie Konferencji Episkopatu Polski na Jasnej Górze w dniu 28 listopada 2002 roku powołało go do Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski. Konferencja Episkopatu Polski podczas 322. Zebrania Plenarnego w dniu 30 kwietnia 2003 roku - działając jako fundator Fundacji"Dzieło Nowego Tysiąclecia"- podjęła uchwalę o powołaniu go w skład Rady tej Fundacji na okres 3 lat, poczynając od dnia 10 maja 2003 roku.
17 lipca 2004 roku Ojciec Święty Jan Paweł II - w uznaniu pracy i dokonań - podniósł go do godności Arcybiskupa"ad personam". Dnia 26 sierpnia Jego Świątobliwość Jan Paweł II mianował Księdza Arcybiskupa "ad personam" ordynariuszem Diecezji Warszawsko-Praskiej. Rządy w Diecezji objął podczas uroczystego ingresu dnia 2 października o godz. 11.00.
17 kwietnia 2008 r. Ojciec Święty Benedykt XVI mianował Księdza Arcybiskupa Metropolitą Gdańskim. Swoją nową posługę objął podczas uroczystego ingresu 26 kwietnia o godz. 12.00.
BISKUP STANISŁAW KĘDZIORA
Urodzony 6 grudnia 1934 w Seligowie (Parafia Pszczonów, Diecezja Łowicka), syn Antoniego i Telki z domu Błędowskiej. Wyświęcony na kapłana 3 sierpnia 1958 przez Kard. Stafana Wyszyńskiego. Pracował jako wikariusz w Brwinowie. Studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1971 roku uzyskał doktorat z teologii.
Wykładowca Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie, w latach 1965-1971 jako prefekt, a w latach 1971-1982 wicerektor.
Proboszcz parafii Wszystkich Świętych w Warszawie i dziekan dekanatu śródmiejskiego w latach 1986-1987.
Ogłoszony biskupem tytularnym Tucci 12 marca 1987, konsekrowany 25 marca 1987 w kolegiacie w Łowiczu przez Kard. Józefa Glempa, Bp. Władysława Miziołka i Bp. Kazimierza Romaniuka.
Biskup pomocniczy Archidiecezji Warszawskiej, wikariusz generalny, przewodniczący Wydziału Nauki Katolickiej Kurii Metropolitalnej Warszawskiej, członek Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów Archidiecezji Warszawskiej, członek Rady d/s Ekonomicznych Archidiecezji Warszawskiej, członek Komisji Episkopatu d/s Wychowania Katolickiego, Komisji d/s Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Komisji d/s Duchowieństwa i Komisji d/s Duszpasterstwa Akademickiego.
Od 25 marca 1992 biskup pomocniczy Diecezji Warszawsko-Praskiej, wikariusz generalny, prałat Kapituły Katedralnej, zastępca przewodniczącego Rady Kapłańskiej, członek Kolegium Konsultorów, przewodniczący Wydziałów: Administracji Ogólnej i Nauki Katolickiej Kurii Biskupiej Warszawsko-Praskiej.
Dnia 28 kwietnia 2008 r. Kolegium Konsultatorów wybrało Księdza Biskupa na urząd administratora diecezjalnego. Sprawował go do 28 czerwca 2008 r.
Dnia 5 stycznia 2011 Papież Benedykt XVI przyjął rezygnację Księdza Biskupa z posługi biskupa pomocniczego Diecezji Warszawsko-Praskiej.
Ks. Biskup Stanisław Kędziora zmarł 25 grudnia 2017 roku.
i został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim.
Biskup Jacek Grzybowski
Data urodzenia: 11.08.1973 r. Miejsce urodzenia: Wołomin Data święceń kapłańskich: 30.05.1998 r. Data święceń biskupich: 19.12.2020 r.
Jacek Grzybowski urodził się w 1973 roku. Pochodzi z parafii MB Królowej Polski w Wołominie. Święceń prezbiteratu udzielił mu bp Kazimierz Romaniuk 30 maja 1998 roku.
Po przyjęciu święceń ksiądz Jacek Grzybowski pracował przez pierwsze dwa lata jako wikariusz w Parafii św. Jana Chrzciciela i św. Stanisława BM w Stanisławowie (1998-2000), a następnie w Parafii Świętej Trójcy w Ząbkach (2000-2003). Ze względu na kontynuowaną pracę naukową podjął posługę kapelana Sióstr Dominikanek Misjonarek w Zielonce (2003-2004).
Jako absolwent Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie (1998 – magisterium, 1999 – licencjat) w listopadzie 2004 roku obronił doktorat z nauk humanistycznych na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej UKSW (Filozoficzne konsekwencje średniowiecznego sporu o legitymizację władzy. Ujęcie św. Tomasza z Akwinu i Dantego Alighieri). W tym samym roku został mianowany prefektem ds. studiów oraz wykładowcą filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym DW-P. Rozpoczął także prowadzenie wykładów i zajęć dydaktycznych z historii filozofii, antropologii filozoficznej i filozofii Boga na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie w ramach Studiów dla Świeckich. Od 2005 roku Biskup Nominat był także dyrektorem biblioteki seminaryjnej. Seminaryjne funkcje prefekta i dyrektora pełnił do 2013 roku.
W 2007 roku został adiunktem w Katedrze Filozofii Kultury Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej UKSW; W październiku 2013 roku uzyskał tam habilitację w dziedzinie filozofii, specjalność filozofia polityki i filozofia kultury.
W latach 2013-2017 ks. prał. Jacek Grzybowski, kontynuując pracę w WSD DW-P, był jednocześnie rezydentem Parafii św. Łukasza Ewangelisty w Warszawie na Tarchominie. Latem 2017 roku objął funkcję diecezjalnego duszpasterza akademickiego i dyrektora Diecezjalnego Ośrodka DA „Arka”.
Biskup Jacek Grzybowski jest członkiem diecezjalnych Komisji: ds. Reformy Formacji (2011) oraz ds. Studiów (2014) a także członkiem Zespołu Ekspertów KEP ds. Bioetycznych (2017). Jest także członkiem Rady Kapłańskiej (2018). W 2012 roku ks. abp Henryk Hoser SAC odznaczył go przywilejem rokiety i mantoletu a ks. bp Romuald Kamiński powołał go jako kanonika honorowego w skład Kapituły Konkatedralnej.
Jak sam pisze: W swojej refleksji naukowej związanej z filozofią podejmuję badania w czterech obszarach: historii filozofii, filozofii kultury, filozofii polityki i filozofii religii. Zakres moich prac naukowych związany jest z badaniem relacji jakie występują pomiędzy filozofią teoretyczną (metafizyka, historia filozofii) a filozofią praktyczną (filozofia kultury, filozofia religii, filozofia polityki, problematyka społeczna i etyczna). Tak zdefiniowany obszar badawczy realizowałem od początku swojej działalności naukowej (doktorat w 2004 roku, UKSW) poprzez publikację książek i artykułów naukowych, w pracach zbiorowych, pracach redagowanych, hasłach słownikowych i encyklopedycznych, recenzjach, tekstach popularyzatorskich, jak również poprzez pracę dydaktyczną i naukową…
Wśród publikacji książkowych autorstwa ks. prof. Jacka Grzybowskiego znajdują się m.in.: Szukając światła w nocy świata. Rozważania o religii, kulturze i polityce (2018), Uciec z krainy zapomnienia (2016), Myśl filozoficznie – myśl politycznie! Analiza i ocena historyczno-kulturowych racji filozofii polityki (2013), Byt, Tożsamość, Naród. Próba wyjaśnienia formuły „tożsamość narodowa” w perspektywie metafizyki (2012), Miecz i Pastorał. Filozoficzny uniwersalizm sporu o charakter władzy. Tomasz z Akwinu i Dante Alighieri (2006) i wiele innych. Do nich dodać należy liczącą kilkaset tytułów listę artykułów naukowych, publikowanych na łamach różnych periodyków.
Przedruk ze strony Diecezji Warszawsko Praskiej
Biskup Tomasz Sztajerwald
Data urodzenia: 24.11.1977 r. Miejsce urodzenia: Wołomin Data święceń kapłańskich: 5.06.2004 r. Data święceń biskupich: 7.12.2024 r.
Tomasz Zbigniew Sztajerwald urodził się 24 listopada 1977 r. w Wołominie. Pochodzi z parafii św. Kazimierza Królewicza w Kobyłce – Stefanówce, w dekanacie kobyłkowskim.
Szkołę Podstawową nr 2 w Kobyłce ukończył w roku 1992. Następnie uczył się w I Liceum Ogólnokształcącym im. Wacława Nałkowskiego w Wołominie. Po zdaniu egzaminu dojrzałości, we wrześniu 1996 roku, rozpoczął studia wyższe w Nauczycielskim Kolegium Języka Francuskiego Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył tytułem licencjata w roku 1999. We wrześniu 1999 roku wstąpił do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego św. Jana Chrzciciela w Warszawie jako alumn diecezji warszawsko–praskiej. Pracę magisterską „Rola Pisma Świętego w życiu św. Teresy od Dzieciątka Jezus” obronił 25 maja 2004 uzyskując tytuł magistra teologii duchowości na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie, sekcja św. Jana Chrzciciela.
Święcenia diakonatu przyjął 24 maja 2003 roku z rąk Biskupa Stanisława Kędziory.
5 czerwca 2004 roku przyjął święcenia prezbiteratu z rąk Biskupa Kazimierza Romaniuka.
Po święceniach rozpoczął pracę duszpasterską w parafii Przemienienia Pańskiego w Radzyminie, gdzie w okresie od 3 lipca 2004 roku do 1 lipca 2006 roku pełnił funkcję wikariusza.
Od 1 lipca 2006 roku do 1 lipca 2007 roku pełnił funkcję rezydenta parafii Matki Bożej Królowej Polskich Męczenników w Warszawie Grochowie, a od 1 lipca 2007 roku do 29 sierpnia 2009 roku rezydenta parafii Narodzenia Pańskiego w Warszawie Witolinie. 29 sierpnia 2009 roku objął stanowisko prefekta Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Warszawsko-Praskiej, które pełnił do nominacji na urząd rektora tej uczelni – 1 lipca 2021 roku. W tym okresie kontynuował studia specjalistyczne z zakresu psychologii klinicznej, ukończone w roku 2011 tytułem magistra psychologii. W latach 2009 – 2013 odbywał studia zawodowe z zakresu psychoterapii w Studium Psychoterapii Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich. Od 2 lipca 2012 roku do 30 września 2018 roku był asystentem na Akademii Katolickiej w Warszawie. 6 listopada został diecezjalnym formatorem kandydatów do diakonatu stałego. 9 lipca 2020 roku uzyskał tytuł naukowy doktora nauk społecznych w dyscyplinie psychologii na podstawie rozprawy doktorskiej „System rodziny pochodzenia, poczucie własnej wartości w relacjach interpersonalnych oraz odporność psychiczna a integracja osobowa i dojrzałość do małżeństwa u małżonków”, napisanej pod kierunkiem prof. ucz. Marii Ryś. Od roku 2011 roku jest wykładowcą psychologii ogólnej i rozwojowej w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Warszawsko–Praskiej. Od 1 lipca 2021 roku jest członkiem Rady Kapłańskiej oraz Kolegium Konsultorów Diecezji Warszawsko–Praskiej. Jest również członkiem Sekcji Psychologii przy Komisji Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski. W latach 2013-2020 współpracował z Ośrodkiem Apostolstwa Trzeźwości w Zakroczymiu.
7 grudnia 2015 roku został odznaczony przywilejem noszenia rokiety i mantoletu, a 23 grudnia 2021 roku otrzymał tytuł kanonika honorowego Kapituły Katedralnej Diecezji Warszawsko–Praskiej.
Zna język francuski, angielski i włoski.
5 listopada 2024 roku Ojciec Święty Franciszek mianował ks. dr. Tomasza Zbigniewa Sztajerwalda biskupem pomocniczym diecezji warszawsko–praskiej.
3 grudnia 2024 roku decyzją biskupa Romualda Kamińskiego został ustanowiony wikariuszem generalnym i mianowany prałatem prepozytem Kapituły Katedralnej.